Czy do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze trzeba zaliczać pracę za granicą? Dotychczas obowiązywały tu pewne ograniczenia, np. co do kraju zatrudnienia lub obywatelstwa pracownika. Od lutego 2009 r. tych ograniczeń już nie ma! 1. Koniec z ograniczeniami
Przy obliczaniu stażu pracy, niezbędnego do uzyskania niektórych uprawnień pracowniczych wlicza się okresy zatrudnienia w poprzednich miejscach pracy w Polsce. A co z miejscami pracy za granicą? Jeśli chodzi o zaliczanie pracy zagranicznej do stażu pracy w Polsce, dotychczas sytuacja przedstawiała się następująco:
a) w przypadku obywatela polskiego lub obywatela państw UE lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (np. Norwegii, Islandii):
- jeśli pracował na terenie UE/EOG, to automatycznie jego staż pracy był zaliczany,
- jeśli pracował w innych krajach, staż pracy za granicą był zaliczany tylko wówczas, gdy opłacał on składkę na Fundusz Pracy.
b) w przypadku obywateli innych państw niż kraje UE lub EOG staż pracy za granicą nie był wcale zaliczany.
Obecnie, wszystkie wyżej wymienione ograniczenia co do zaliczania pracy za granicą zostały zniesione. Od 1 lutego 2009 r. zalicza się więc każdą zagraniczną pracę:
- niezależnie od obywatelstwa pracownika,
- niezależnie od kraju, w którym była wykonywana praca oraz
- niezależnie od potwierdzenia przez pracownika opłacania składek na Fundusz Pracy,
o ile pracownik będzie w stanie udokumentować okresy zatrudnienia za granicą.
Do stażu pracy zalicza się wszelkie okresy pracy za granicą, także te, które miały miejsce przed zmianą przepisów (a więc te, które poprzednio nie podlegały zaliczeniu).
Przykład
Pracodawca zatrudnia obywatela Rosji, który wcześniej pracował zarówno w Rosji, jak i w Niemczech. Obecnie zalicza mu się zarówno okresy pracy w Rosji, jak i w Niemczech - o ile tylko jest on w stanie je udokumentować.
2. Musisz zaliczyć tylko zatrudnienie w ramach stosunku pracy!
Pracodawca ma obowiązek zaliczyć jedynie pracę za granicą wykonywaną w ramach stosunku pracy. Nie wlicza się więc innych form zatrudnienia (np. wykonywania umowy o dzieło), a także innych okresów, które - gdyby miały miejsce w Polsce - byłyby zaliczane do stażu, np. pobierania za granicą zasiłku dla bezrobotnych, służby wojskowej czy prowadzenia gospodarstwa rolnego.
3. Zaliczenie pracy za granicą - nie tylko na podstawie świadectwa pracy
Aby zaliczyć okresy zatrudnienia za granicą, muszą one być „udokumentowane". Przepis nie precyzuje jednak, jakie dokumenty powinien przedstawić pracownik starający się o uznanie zagranicznego stażu pracy. W tej sprawie stanowisko zajęło Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, przyjmując, że mogą to być wszelkie dokumenty, które w sposób wiarygodny co najmniej uprawdopodobniają fakt zatrudnienia w określonym czasie u danego pracodawcy zagranicznego. A zatem pracownik może przedłożyć pracodawcy nie tylko zagraniczny odpowiednik polskiego świadectwa pracy, lecz także np. umowę o pracę, zaświadczenie o zatrudnieniu wystawione przez zagranicznego pracodawcę, „paski" wynagrodzeń, dokumenty dotyczące zgłoszenia i podlegania ubezpieczeniu społecznemu, dokumenty (np. zeznania) podatkowe itp. Na podstawie tych dokumentów pracodawca zalicza pracownikowi staż pracy za granicą do uprawnień pracowniczych w Polsce - przykładowo do dodatku za wieloletnią pracę, nagrody jubileuszowej, wymiaru urlopu wypoczynkowego itd.
Obcojęzyczne określenia świadectwa pracy lub innych podobnych dokumentów (przykłady) |
Język | Nazwa |
angielski | Employment certificate
Certificate of employment
Może być też: reference (opinia o pracy) |
niemiecki | Arbeitszeugnis
Może być też: Arbeitsbescheinigung (zaświadczenie o zatrudnieniu) |
francuski | Certificat du travail |
4. Ale ja nic nie rozumiem...
Zagraniczny dokument, np. świadectwo pracy (zatrudnienia), nie zawsze musi być dla polskiego pracodawcy zrozumiały. Z ustawy o języku polskim wynika, że - co do zasady - pracodawca może wymagać od pracownika, aby - oprócz wersji oryginalnej dokumentu - przekazał jego tłumaczenie na język polski, dokonane przez tłumacza przysięgłego. Koszt takiego tłumaczenia ponosi zainteresowany pracownik.
Podstawa prawna:
art. 1 pkt 63 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. nr 6, poz. 33),
art. 86 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415, ze zm.),
art. 8 ust. 1 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. nr 90, poz. 999, ze zm.).
Chcesz się dowiedzieć więcej na temat dokumentacji pracowniczej? Wypróbuj bezpłatnie biuletyn „Prawo pracy w pytaniach i odpowiedziach"
Artykuł pochodzi z serwisu: www.PortalKadrowy.pl :: Serwis specjalistów ds. personalnych
